18/11/2008 - Karanlık...
KARANLIK...
Zifiri karanlıklardayım;
Kayıp yıldızlar kentinde… İçimde bir orman kuytusu sessizliği…
Öksüzlüğüm müebbet…
Üstüme gelmekte devasa çınarlar,
Ruhum infilak etmek üzere…
Pimi çekilmiş bir bomba aceleciliği,
Hüküm sürmekte tenimde…
Hoşlanmıyorum bu katran karası yalnızlıktan…
Ürküyorum…
Nefesimle çıkan sıcaklık,
Puslu bir buğuyla karışıyor geceme,
İpoteklendi güneşim,
Titremekte çocukluğumun elleri,
Örtün üstüme gün ışığını…
Üşüyorum….
Bir ses tırmalamakta beynimi…
Uğursuz bir senfoni başlıyor kulaklarımda…
Nedir bu uğultu tanrım?
Yoksa,
Yoksa ölümün ayak seslerini mi duymaktayım?
Ürperiyorum…
Efsunlu bir gizin labirenti olmalı bu…
Yolum çıkmaz sokak,
Yönüm geçit vermez…
Karanlığım aydınlıklar efendisi…
Korkuyorum…
Dört bir yana saçıldı
Bilyeleri çocukluğumun…
Haydi sil gözyaşlarını masumluğum,
Döktüğün damlalarda boğulmaktan yoruldum…
Anlamıyor musun?
Leke sürülmüş aklığına,
Kıyamıyorum…
Umut!
Düş geceme ay ışığı ile sızarak…
Bak uzattım elimi…
Haydi tut çocukluğumun saçlarından,
Sürükle aydınlığına…
Yalvarıyorum…
| 
