Gothic Tanrıça

Öyle Karşılaki...

Fri, 23 Oct 2009 22:50:00 +0300

Önce yanlizlik....
Asil eksiklik, eksik oldugumuzu dusunmekti.
Asil eksiklik,careyi baskasinda aramakti.
Hayatin matematigi farkli; iki yarimi toplayinca bir etmiyor.
Ýnsan tek basina mutsuzsa, baska biriyle de mutlu olamiyor.
Önce yalnizdik.
9 ay boyunca karanlik bir yerde disari cikmayi bekledik ve dunyaya aglayarak geldik.
Pisman gibiydik. Ya da mecburen gelmis gibi.
Biraz buyudukten sonra, kendimizi bildigimiz anda, icimizi kemiren,kalbimizi kurcalayan o tuhaf duyguyu hissettik:
Bir yerde bir eksik var.
Korktuk. 'Bunun sebebi ne? ' diye sorduk kendimize. Cevabi yapistirdik:

''Demek ki sahip olmadigimiz bir seyler var. O yuzden eksiklik hissediyoruz.' '
Peki, neye sahip olmamiz gerekiyor? cocukken,'yasimiz kucuk' diye dusunduk.
Her istedigimizi yapamiyoruz.
Kurallar, yasaklar var. Buyuyunce her sey yoluna girecek.

Buyudukce bir sey degismedi. Yine huzursuzduk.
icimizden bir ses ayni sozcukleri fisildiyordu: 'Bir eksik var.'
Kafamiz karisti. Nasil kurtulacagiz bu igrenc duygudan? Nasil gececek bu?

Aklimiza yeni cevaplar geldi: Okulu bitirince gececek.
Ise girince gececek. Para kazaninca gececek.
Tatile gidince gececek.Okulu bitirdik. Diploma aldik. ise girdik.
Kartvizit aldik.Calistik.Para kazandik. Tasindik. Araba aldik.Calistik.
Eve yeni esyalar aldik.
Tatile gittik. Dans ettik. .. ( devamı )

Patalojik Ruh'uma..

Mon, 12 Oct 2009 20:32:00 +0300
&lt;!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Palatino Linotype"; panose-1:2 4 5 2 5 5 5 3 3 4; mso-font-charset:162; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-536870009 1073741843 0 0 415 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --&gt;

Mutsuzluk Tehlikelidir...

Fri, 25 Sep 2009 23:11:00 +0300

Mutsuzluk tehlikelidir

Tehlikelidir mutsuzluk.

İnsanı şaşırtır.

Telaşlandırır.

Öç duygusuna sürükler.

Yalnızlık korkularıyla yakar.

Geçmişin hatıralarıyla hırpalar.

Yabancılara muhtaç eder.

Ve, birçok insan mutlu olduğunu bilmediğinden mutsuzluğa düşer.

Bir kere mutsuzluk nehrine düştün mü de çıkması zordur.

Bilirim o suları, oralarda yıkandım.

"Birçok insan" diyor Dostoyevski, "mutlu olduğunu bilmediği için mutsuzdur."

Şaşırtıcı hatta kızdırıcı bir cümle bu.

Ama düşündürücü de.

Düşündükçe de bu büyük yazarın haklı olabileceğini hissediyorsunuz.

Ben, kendini mutsuz sanan çok insan gördüm.

Mutluluklarıyla kendileri arasındaki en büyük engel kafalarındaki "mutluluk" tarifiydi.

Çocukken seyrettikleri bir filmden, okudukları bir kitaptan, büyüklerinin anlattığı bir hikayeden insanların aklına bir "mutluluk resmi" yerleşiyor ve bu resme benzemeyen hiçbir görüntünün mutluluk olabileceğine daha sonra inanmıyordu.

Ellerinde tek bir mutluluk kalıbıyla dolaşıyorlar, bir başkasının kendine dar gelen ayakkabısını giymeye çalışır gibi kendi mutluluklarını bu kalıbın içine sokmaya uğraşıyorlardı.

Eğer mutlulukları o kalıba sığmazsa mutsuz olduklarını düşünüyor.. ( devamı )

Aşkın Işık Hali..

Thu, 17 Sep 2009 14:03:00 +0300

Heybemde Yüküm...

Sun, 30 Aug 2009 00:38:00 +0300



YÜREK ISSIZLIĞI...

Sun, 16 Aug 2009 16:27:00 +0300

YUREK ISSIZLIGI

ruhunda bir daralma var

gece ustune ustune gelmekte

yalnizlik karanliktan daha keskindir

oyleyse ayisigindan medet umma

yuregindeki issizlik basa beladir adamim

ask kurtarir adami ancak

dudaklari sevincli turku tadinda bir kadin

Yaşamın Üzerine Sayıklamalar...

Sun, 16 Aug 2009 16:15:00 +0300

Yasami anlamaya calismadan, yasam icinde var olmak icin saygi duyulacak kudretli bir savas veriyoruz. Elimizde olsa, olumsuzluk suyunu bulabilsek, tek bir an dusunmeden sonuna kadar icecegiz. Ne icin diye soracak olsak aslinda bunun bir cevabi yoktur. Genlerimize islenmis hayatta kalma icgudusune mahkum bir sekilde saldiririz, yasamda daha fazla kalabilmemizi saglayacak her mucevhere ve anlama.

Varolmak, ama olabildigince daha cok varolmak ne icin istenir? Olsa olsa, yasamdan sonraki belirsizlikten korkuldugu ve bunu olabildigince ertelemek icindir. Sahip oldugu egonun yasamin yok olmasiyla yok olabilecegini dusunmek de buna yola acar. Farkinda miyiz bilmiyorum, ama bireysel olmayi kaybetmekten olesiye korkuyoruz. Olum dedigimiz sadece isin bahanesi.

Hem olum dedigimiz nedir ki? Neye inandigimizla ilgilidir bu; olum kitlesel bir algilayis olmadigi, sadece bireysel bir algi oldugu icin olum anina iliskin dusuncelerimiz, olum anina degin inandigimiz, kabullendigimiz ve sartlandigimiz ogreti ve inanclarla ilgili olacaktir. Eger olum sonrasi kabir azabi ve sirat koprusu sinavina .. ( devamı )

Yüzüne Çok Yakıştırmışsın Dağınıklığı...

Tue, 09 Jun 2009 20:56:00 +0300

yüzüne çok yakıştırmışsın dağınıklığı

yanlış aşksa usta olsan da kullanamazsın

                                            tükenir, yangınlaşırsın

dağılmanı anlaşılır kılıyorum

                       başka karşılığı olmazdı, inan ol

bak yüzüne çok yakışmış dağınıklığın

                      savaştığının kanıtı, aşka inanmanın

                                                               yanlış da olsa

inan.. ( devamı )

Ruhların Bütünleşme Zamanı..

Sun, 24 May 2009 21:29:00 +0300


İnsan Kendini İnsanda Tanır!

Sun, 03 May 2009 17:24:00 +0300

İnsan Kendini İnsanda Tanır!
Geçinmek için ne yaptığın beni ilgilendirmiyor. Neyi özlediğini, kalbinin arzuladığı şeye kavuşmanın hayalini kurmaya cesaret edip edemediğini bilmek istiyorum.

Kaç yaşında olduğun beni ilgilendirmiyor. Aşk için, hayallerin için, yaşıyor olma serüveni için, bir ***** gibi görünme riskini göze alıp almayacağını bilmek istiyorum.

Ay´ının etrafında hangi gezegenlerin döndüğü beni ilgilendirmiyor. Kederinin merkezine dokunup dokunmadığını, hayatın ihanetlerince açılıp açılmadığını, daha fazla acı korkusundan kapanıp kapanmadığını bilmek istiyorum.

Saklamaya, azaltmaya ya da düzeltmeye çalışmadan benim ya da kendi acınla oturup oturamayacağını bilmek istiyorum. Benim ya da kendi neşenle olup olamayacağını, insan olmanın sınırlılığını hatırlamadan, bizi dikkatli ve gerçekçi olmamız için uyarmadan çılgınca dans edip coşkunun seni parmak uçlarına kadar doldurmasına izin verip vermeyeceğini bilmek istiyorum.

Tavanarası Hayatlar..

Sat, 28 Mar 2009 23:45:00 +0200
Müstakil evlerin olduğu bir bölgeye düşerse yolunuz, çatılardaki delikler çeksin ilginizi. Tavanarası delikleri.

Tıpkı bedenlerimizi korumak, barınmak amacıyla inşa ettiğimiz evler gibi, ruhlarımızın da evleri vardır. Kimisi zindan olur ruhlarımıza, kimisi cennet.

Kimimiz ruhlarımızı o evlerin tavanaralarına hapsederiz. Güneşten, hayattan uzakta, karanlıklar, acılar içinde kıvranır durur zavallı ruhumuz.

Tavanaralarının esas kullanım amacı, fazlalık, ıvır zıvır olarak değerlendirdiğimiz eşyaları koymaktır. Tüm fazlalıkları, görmeye tahammül edemediğimiz eşyaları oraya tıkarız. Onları orda ne biz görürüz ne de başkaları.

Ruhlarımız için inşa ettiğimiz evlerin tavanaraları ise, fazlalık düşünceler, acılar, kötü anılarla doludur. Yüzleşmek istemediğimiz geçmişimizi, hatırlamaya tahammül edemediğimiz kötü anıları tıkarız oraya. Onlar ayak altında olmayınca da, huzurlu, mutlu, daha da önemlisi özgür olduğumuzu sanırız.

Peki ya özgürlük sandığımız şey bizim tutsaklığımızsa?

Gerçek özgürlük , bizi tutsak eden şey her neyse onu farkedip, yüzleşip, onu affetmekten, serbest bırakmaktan geçiyor.

Kin güderek, öc alacağımız anı bekleyerek, hiçbir düşünceden özgürleşemeyiz.

Ne demişler: 'Unut ve affet! Ekşi üzümden iyi şarap olmaz.'

Kin, öfke, kıskançlık gibi duygulara esir olduğumuz an, gerçek tutsaklığın içindeyiz demektir. Tavanaralarında, güneşten uzak, kapkaranlık bir hayat sürüyoruz demektir.

Karanlık hep oyun oynar insana. Minik problemler, acılar, üzüntüler gözünde büyür insanın; çünkü bunların aslı değil, gölgesi görün.. ( devamı )

Karanlık...

Tue, 18 Nov 2008 23:03:00 +0200

KARANLIK...
Zifiri karanlıklardayım;
Kayıp yıldızlar kentinde…
İçimde bir orman kuytusu sessizliği…
Öksüzlüğüm müebbet…
Üstüme gelmekte devasa çınarlar,
Ruhum infilak etmek üzere…
Pimi çekilmiş bir bomba aceleciliği,
Hüküm sürmekte tenimde…
Hoşlanmıyorum bu katran karası yalnızlıktan…
Ürküyorum…

Nefesimle çıkan sıcaklık,
Puslu bir buğuyla karışıyor geceme,
İpoteklendi güneşim,
Titremekte çocukluğumun elleri,
Örtün üstüme gün ışığını…
Üşüyorum….

Bir ses tırmalamakta beynimi…
Uğursuz bir senfoni başlıyor kulaklarımda…
Nedir bu uğultu tanrım?
Yoksa,
Yoksa ölümün ayak seslerini mi duymaktayım?
Ürperiyorum…

Efsunlu bir gizin labirenti olmalı bu…
Yolum çıkmaz sokak,
Yönüm geçit vermez…
Karanlığım aydınlıklar efendisi…
Korkuyorum…

Everwake

Thu, 13 Nov 2008 13:44:00 +0200

Kırmızı tarlaların fısıltıları
Uyku çağırıyor beni ve rüyalarım fevkalade
Gerçekliğim terk edildi (Uzağından geçiyorum)
Umurumda değil uyanmamak...

Ümit dolu bir çığlık atıyorum ama
Kayboluyor çaresizlik içinde
Karanlık çürütüyor ruhumun tüm közlerini
Gözlerimin önünde eriyen, sahip olduğum en derin sevgi için
Ruhum soğuk. Kurtuluş için yalvarıyorum

Tanrım, merhametine sığındım, Duy dualarımı

Tüm duygular yok edildi içsel bir sessizlikle
Tüm acılar artırıldı kederli gözyaşlarıyla
Hiçbir şey istemiyorum,
Hiçbir şey için yaşamıyorum
Ölmeyi bekliyorum ama ölümden korkuyorum

Tanrım, merhametine sığındım, Duy dualarımı

Kırgın duygular acı çekiyor suçlulukla
Ve boğuluyor sonsuza dek

Daha da gömülüyorum korkunun içine
İç benliğim...artık....
Uyuyan bir taş
Yardım et bana....
.. ( devamı )

Sonsuz...

Tue, 11 Nov 2008 23:43:00 +0200

Hayaller vardı beni alıp götüren düşlerimde kayboldugum
Kaybolupda unutuldugum ama orada hep birisi vardı ve ben
Hep onu düşünürdüm gözyaşlarımda benim yanımda olan
Ölürken bile düşüncegi kişi ben olan onu biliyordum o hep
Yanımdaydı belkide boş du imkansızın peşinde olmak
Belkide imkansız yokdu hep imkanlar sunulmuştu sıkılmış
Ruhumdan gelirken sana bedenim yine orada ama ruhum
Yanında gökyüzündeydim belki ucuyordum özgürdüm
Ama yere düştügümde acısı cok kötü olacaktı ama yinede
Gökyüzündeydim..belki bulutlar yokdu belki gökyüzü yoktu
Hepsi birer hayaldi ama yine ben içimde bir köşedeydim...

D.C(Paranoyak arkadasımın kaleminden:) )
.. ( devamı )

Tanrım Beni Yavaşlat...

Wed, 29 Oct 2008 16:43:00 +0200

Tanrim beni yavaslat, Aklimi sakinlestirerek kalbimi dinlendir...
Zamanin sonsuzlugunu göstererek bu telasli hizimi dengele...

Günün karmasasi içinde bana sonsuza kadar yasayacak tepelerin sükunetini ver.

Sinirlerim ve kaslarimdaki gerginligi, bellegimde yasayan akarsularin melodisiyle yika, götür. Uykunun o büyüleyici ve iyilestirici gücünü duymama yardimci ol...

Anlik zevkleri yasayabilme sanatini ögret; bir çiçege bakmak için yavaslamayi, güzel bir köpek yada kediyi oksamak için durmayi, güzel bir kitaptan birkaç satir okumayi, balik avlayabilmeyi, hülyalara dalabilmeyi ögret...

Her gün bana kaplumbaga ve tavsanin masalini hatirlat.

Hatirlat ki, yarisi her zaman hizli kosanin bitirmedigini, yasamda hizi arttirmaktan çok daha önemli seyler oldugunu bileyim...

Heybetli mese agacinin dallarindan yukariya dogru bakmami sagla.&nbs.. ( devamı )

‘’Gökyüzünde Asılı Çığlıklar’’

Wed, 17 Sep 2008 15:53:00 +0300

Akşamın seherinde uyanışlarımda açtım gözümü..
Kollarını ,kanat yapmış omuzlarında taşıyan..
Ürkek,masum,endişeli,heycanlı…
Yüreğinde çözülmeyen tılsımların izinde emekliyor gibi..
Siyah perdenin arkasındaki çığlıkları gitmiyor kanatlarından..
Ruhunda açılmış delikler..
Değişimin bu kadarı fazla…
Nereye uçtu ruhum ,gökyüzünde asılı mı kaldı?

Masumiyet

Tue, 29 Jul 2008 13:53:00 +0300

Masumiyet kayboldu gözyaşlarımın içinde
Masumiyet bir çığlıkta yankılandı kulaklarımda
Varoluşun esintisi gözlerinde ..
Gölgeni hissettim ruhuma dokun..
Gün ışıldadığında huzurun gözlerimde…
Karanlıkta duyuyorum nefesini…
Aklımın huzurunu kaybediyorum düşlerken seni …
Tutsak sanki içimdeki kederim…
Hüznüme yüzüme dokun…
Çekiyoru.. ( devamı )

Belirsiz..

Wed, 04 Jun 2008 23:21:00 +0300

Yüreğimde acı kıpırtıları yaşadıgım bir zamanı yaşıyorum…

Yalnız koridorlarda yürüdüğüm duvarlarda boğuluyorum…

Baş başa kalıp düşünme zamanıdır …

Acıtmalı ,kanatmalı…

Farkındayım zorluyorum nefes almak icin cigerlerimi…

Bedenimi taşıyamıyor ruhum…

Ağırlaştı gözlerim aynı zamanı yaşıyor gibiyim..

Kontrolsüz acıtıyorum ,bilinçsiz…

Farkındalıktır harabelerime yol veren…

Çarelerim ruhuma yansıyan ışıklar…

Dile gelmiyor anlatamıyorum zorlanıyorum….

Acı...

Wed, 04 Jun 2008 23:14:00 +0300

Sığınmak istenilen tek bir gerçek var..

Sığınılmak istenilen güvenli bir liman..

Tereddütler,endişeler peşimizi bırakmasada

Garip bir şekilde adım atmamız kacınılmaz oluyor..

Bazen sonunu bile bile…

Dizlerimin kanı henüz durmamışken..

Yine bir limanamı demir atıyorum …

Oysaki kanamalar şiddetli..

Kan kokusunu bilirmisin,severmisin sende?

Kıpkırmızı kokusu sinmiş üzerime…

Uslanmıyor dinmiyor tattığı acıların zevkleri..

Kamçılıyor beni ruhumdaki delikler…

Sadece Ölüyorum...

Thu, 13 Mar 2008 16:43:00 +0200

Bir tek adın kaldı dudaklarımda
Bir de gözlerimde hatıraların...
Hani dik duracaktık acıya
Hani aynı yürekle gülüp
Aynı gözlerde ağlayacaktık sevdaya...
Şimdi yalnızlığın ipi geçti boynuma.
Yokluğun yükledi sırtıma...

Bir tek acıların kaldı gözyaşlarımda..
Güneşi bile ağlatacak acıların..
Oysa ben yemin etmiştim,
Acıların icin sırtımı semer bileceğim diye.
Söz vermiştim,
Sensiz ölmeyeceğim diye...
Şimdi sensizlik duruyor başucumda..
Şİmdi ayazlar yüregimi sorguluyor
Ayrılığınla yüzüme vurduğun kapımda..

Söyle ne olur...
Beni unuttuğunu söyle...
Hiç sevmediğini haykır..
Yeminlerinin yalan olduğunu,
Sevginin sahte olduğunu vur yüzüme...
Yemin olsun ki,
Bir damla gözyaşı düşmez artık..
Çünkü gittiğin gün,
Ayak uçlarında
" Sana " ölmüştüm sevgili..
.. ( devamı )