yanlış aşksa usta olsan da kullanamazsın
tükenir, yangınlaşırsın
dağılmanı anlaşılır kılıyorum
başka karşılığı olmazdı, inan ol
bak yüzüne çok yakışmış dağınıklığın
savaştığının kanıtı, aşka inanmanın
yanlış da olsa
inancından apansız yalnızlaşmak gibi kopmak zordur
ama insana dairdir
kendini yeniden doğur dağınıklığından ve
otur rakı soframın akına
bak gecenin köründe dayandığın bir kapı var
dostluğa inancından değilse de dinleneceğinden
yatışınca doğruyu yüreğin söyleyecek
dağınıklığı en güzel toparlayan yerin
unutulmayacak kadar güçlüsün
yenilecek ve kalkacak ve düşecek kadar hazır
kendinle kendini tanımanın arasında
koca bir iklim var imkanlı
kendinde boy atacağın
inan bana denenmemiş çok değer var daha
duygusunu bile tatmadığımız
niye yabancı kalalım hayata
kaçınılmaz bir umuttur seni ayakta tutan
beni türkülere vurduran, yeniden acılarda doğuran
varıp üstüne kanatma acılarını, bırak kabuklansın
denenmemiş bir anlam yükleme boşuna
herkes isterse biraz acıdır, biraz kaçış acıdan
çırpınıp duruyorsun sınırlarında kendinin
bense hayata salıyorum aç köpek gibi ellerimi
yılıyor ellerimin canlılığından
umut bir ara uğrak
yok olmaya direndiğimiz bir sömürge toprak
yalnızlığı imkanlarsak bir karşı koyma biçimi yaratırız
içine düşmeden aşılmaz yenilgi çünkü
isyan en güzel vuruşmadır
yoksa yalnızlık yiyecek gücümüzü
biraz daha kalırsak yenilgide dilimiz değişecek
hadi kendini yeniden doğur dağınık ellerinden
isyan en çok ellere yaraşır
avuçlarda yumruklaşır!
tunay bozyiğit
